پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران (ایرانداک) پژوهشنامه پردازش و مدیریت اطلاعات 2251-8223 41 3 2026 03 21 The Place of New Technologies and Information Systems in the Teleworking Process جایگاه فناوری‌های نوین و سیستم‌های اطلاعاتی در فرایند کار از راه‌دور 737168 10.22034/jipm.2025.2071886.2095 FA فریبرز درودی پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران(ایرانداک)؛ ایران؛ تهران 0000-0003-0386-5301 عادل سلیمانی نژاد بخش علم اطلاعات و دانش شناسی؛ دانشگاه شهید باهنر ایران 0000-0002-9757-6836 بنت‌الهدی بنی‌اسدی کارشناس ارشد رشته مدیریت اجرایی؛ دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان؛ کرمان، ایران Journal Article 2025 09 16 The aim of this study is to study the feasibility of a smart teleworking system implementation considering the role of technology and information systems in Iran Copper Industries National Company. The present study is applied in terms of its purpose and is survey-descriptive in nature. The statistical population includes all employees of the National Iranian Copper Industries Company, totaling 2120 people. The statistical sample was determined to be 266 people using the Cochran formula. The sampling method employed was simple random sampling. The data collection tool utilized was a researcher-made self-assessment questionnaire for remote work, consisting of 40 questions. To measure the validity of the questionnaire, the content validity method was applied. The validity of the questionnaire was found to be 0.991 based on the content validity index (CVR) and 0.800 based on the CVI. The reliability of the questionnaire was calculated using Cronbach's alpha test, confirming a value of 0.896. Collected data was analyzed using descriptive statistical methods such as graphs and interferential statistical method and TOPSIS. The results of the research, utilizing TOPSIS model, indicated that the four factors of hardware facilities, software, communication infrastructure, and the ability to develop systematic programs have varying conditions for the implementation of a teleworking system. The research findings highlighted that the impact of each of these factors on the feasibility of implementing a teleworking system is not uniform. Therefore, it is important to measure and rank the impact of these factors accordingly. The ranking of the effective factors on the feasibility of implementing a teleworking system revealed that hardware facilities have the greatest impact, while software facilities have the least impact on the possibility of implementing a smart teleworking system. The research results revealed that Iran Copper Industries National Company lacks sufficient software and communication infrastructure capabilities to implement a teleworking system. Additionally, the company does not have adequate hardware capacities and systematic plans in place. As a result, it is not feasible to implement a smart teleworking system at Iran Copper Industries National Company. It is recommended that the company prioritize the following activities: enhancing software facilities to enable teleworking implementation; conducting training courses, including application software training, for all organizational levels and conducting regular assessments to strengthen employees; establishing and enhancing the necessary communication infrastructure for the successful deployment of teleworking technologies within the company; allocating the required budget to provide software, hardware, and infrastructure facilities for the teleworking process; and developing a documented plan for implementing the teleworking process in accordance with the approved policy. هدف پژوهش حاضر بررسی و امکان‌سنجی پیاده‌سازی سیستم دورکاری هوشمند با توجه به نقش فناوری و سیستم‌های اطلاعاتی در شرکت ملی صنایع مس ایران است. پژوهش حاضر از منظر هدف، کاربردی و از جنبة ماهیت، پیمایشی–توصیفی است. جامعه آماری شامل تمامی کارکنان شرکت ملی صنایع مس ایران به‌تعداد 2120 نفر است. نمونه آماری از طریق فرمول کوکران به‌تعداد 266 نفر تعیین شد. روش نمونه‌گیری تصادفی ساده بود. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه محقق‌ساخته خودارزیابی دورکاری شامل 40 پرسش بود. به‌منظور سنجش روایی پرسشنامه از روش اعتبار محتوایی استفاده شد. به این ترتیب، روایی پرسشنامه بر اساس شاخص روایی محتوایی CVR، 991/0 و بر مبنای CVI، 800/0 تعیین شد. پایایی پرسشنامه بر اساس آزمون آلفای کرونباخ محاسبه و مقدار آن 896/0 تأیید شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش‌های آمار توصیفی شامل نمودارها و روش آمار استنباطی از قابلیت آزمون‌های «ویل کاکسون» و «تاپسیس» مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. یافته‌های پژوهش بر اساس بهره‌گیری از مدل «تاپسیس» نشان داد که چهار عامل امکانات سخت‌افزاری، نرم‌افزاری، زیرساخت‎های ارتباطی، و قابلیت تدوین برنامه‌های نظام‌مندی به‌منظور پیاده‌سازی سیستم دورکاری شرایط متفاوتی دارد. همچنین، نتایج نشان داد که تأثیر هر یک از عوامل مؤثر بر امکان پیاده‌سازی سیستم دورکاری با یکدیگر یکسان نیست. بنابراین باید میزان تأثیرگذاری این عوامل را سنجید و بدین‌سان آنها را رتبه‌بندی کرد. نتایج حاصل از رتبه‌بندی عوامل مؤثر بر امکان پیاده‌سازی سیستم دورکاری حاکی از آن است که مؤلفه امکانات سخت‌افزاری بیشترین و امکانات نرم‌افزاری کمترین تأثیر را در امکان پیاده‌سازی سیستم دورکاری هوشمند دارد. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که شرکت ملی صنایع مس ایران از قابلیت‌های نرم‌افزاری و زیرساخت‌های ارتباطی لازم جهت پیاده‌سازی سیستم دورکاری برخوردار نیست، و از نظر قابلیت‌های سخت‌افزاری و تدوین برنامه‌های نظام‌مند هم در وضعیت مطلوبی قرار ندارد. سرانجام، مشخص شد که این شرکت امکان پیاده‌سازی سیستم دورکاری هوشمند را ندارد. بنابراین، پیشنهاد شد که این فعالیت‌ها را در دستور کار قرار دهد: امکانات نرم‌افزاری خود را به‌منظور اجرای طرح دورکاری تقویت کند؛ دوره‌های آموزشی از جمله آموزش‌های مرتبط با نرم‌افزار‌های کاربردی را برای همه رده‌های سازمانی خود برگزار کرده و به‌منظور تقویت هرچه بیشتر کارکنان هر چند سال یک بار، آزمون‌های مرتبط برگزار شود؛ ایجاد و تقویت زیرساخت‌های ارتباطی مورد نیاز برای استقرار و پیاده‌سازی کامل فناوری‌های مربوط به سیستم دورکاری در شرکت در برنامه کاری قرار گیرد؛ بودجه لازم برای تهیه امکانات نرم‌افزاری، سخت‌افزاری و زیرساخت به‌منظور پیاده‌سازی فرایند دورکاری اختصاص داده شود؛ و برنامه‌ریزی مدون برای انجام فرایند دورکاری در چارچوب خط‌مشی مصوب انجام گیرد.

https://jipm.irandoc.ac.ir/article_737168_99c18a57579ea439cb6d257c7490018a.pdf